Bakir-Küçük İskender

Bakir korkularımı tatmin eden bir et parçası gibi yükseliyor yerden  küllü köküyle,  sararmış koltukaltlarında geceleri kentleri saran mavi ışık  ve nöbetçi bir sevgilinin keçe kalemle alelacale  yazılmış, yarısı terden silinmiş telefon numarsı.  -öncesi, diye soruyorum, nefesim çürük kağıt kokuyor  -öncesi, tende durmazki... diyor, ben  ağustos böceği orospusuyum, çabuk unutulurum!  kadın, bu: yüzyıllık bir şarabın mantarı olmaktan yorgun  parmaklarımı sarkmış memelerine düğümlüyorum  sayılarını yitirmiş bir hedef tahtası gibi vücudu!  ağzına, karanlıkta, taşa sarılı bir mesaj gibi düşüyor  dudaklarındaki camı kırarak dilim...  tarz acemisiyim, aşk acemisiyim, düş acemisiyim.  on yedisindeyim:  - hiyaken diye soruyorum, gencim, geçmişsizlikten ürküyorum,  -hikaye, hayatta durmaz ki... diyor, ben  ölümsüzlük bahanesiyim, çabuk kururum!  kadın, bu: kalçalarını yerleştirirken kasıklarıma yeniden  ayın acımasızca çektiği çaresiz deniz suyuyum...  -deminki ilkti, diye fısıldıyorum, gülümsüyor.  -benimki son değil!  ilk'le son değil'in arasındaki bu delik deşik gürültü  örtüyor o korkunç kerhanedeki 'ortodoks' görüntüyü.  arkadaşlar dışarda bekliyor.  hepsi annem.  ben erkek oldum.  gerisi sırra kadem.

Küçük İskender